Maria Dąbrowska - życiorys
klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki
Do takiej stanu być może przyczyniła się sama pisarka, która nigdy wprost nie wypowiedziała się na temat swoich preferencji czy stylu życia:
Tak jak Dąbrowska nie identyfikowała się z kobietami, a siebie postrzegała raczej jako wielkiego pisarza, a nie pisarkę, tak samo nie czuła solidarności z osobami homoseksualnymi.

Dwa lata przed śmiercią Dąbrowska zapisała po lekturze biografii Leonarda da Vinci: «Czyż można by przypuszczać, że jakieś nieczyste pragnienia ukrywały się za tym głodem piękna, który skierował Leonarda ku młodym ludziom o z lekka niewieścim wdzięku?». Że brutalne i cyniczne wtargnięcie policji w sprawy intymnie osobiste może człowiekiem wstrząsnąć na całe życie, to pewne. Ale dlaczego homoseksualizm nazywać «nieczystym pragnieniem», «brudem» itp. Taka sama miłość jak inne - może być «czysta» lub «nieczysta», zależnie od wzajemności - może być rozpustą lub wielkim szczęściem" (12 VIII 1963). (za: Tomasik K., Homobiografie. Pisarki i pisarze polscy XIX i XX wieku, Warszawa 2008).

Po wojnie, gdy w Polsce szerzył się stalinizm, Dąbrowska była permanentnie nękana przez cenzurę prewencyjną. Gdy w 1953 roku zmarł Stalin, dała się namówić politykom i prominentom i napisała utrzymany w chłodnym tonie nekrolog.

Potem, nie mogąc dłużej znieść sytuacji w kraju, dostrzegając dobry moment po 1956 roku, przyłączyła się do wewnętrznej opozycji. Na kartach Dziennika wielokrotnie chwaliła dzieła wybitnych pisarzy osiadłych na emigracji. Wśród wymienianych przez nią twórców byli między innymi Witold Gombrowicz (Dzienniki) i Czesław Miłosz (tom esejów Rodzinna Europa).

Pod koniec życia stale dawała sprzeciw polityce rządu komunistycznego, który godził w warstwę inteligencji. Nie bacząc na konsekwencje, podpisała się pod głośnym Listem 34 (protestem przeciw cenzurze), wyjechała w odwiedziny do mieszkającego pod Paryżem Jerzego Giedroycia, założyciela głośnej „Kultury”.
Ostatnie lata życia spędziła we własnym domku w Komorowie pod Warszawą. Jak komentuje Tomasik po wnikliwej lekturze Dzienników:
Z wiekiem Dąbrowska, coraz więcej chorując i mając problemy z niemocą twórczą, staje się rozgoryczona, drażliwa, niechętna wszystkim i wszystkiemu. Zapisem tego stanu są oczywiście Dzienniki, pełne złośliwych, często megalomańskich, ale również przenikliwych notatek.
(Tomasik K., Homobiografie. Pisarki i pisarze polscy XIX i XX wieku, Warszawa 2008).

Oznacz znajomych, którym może się przydać

strona:   - 1 -  - 2 -  - 3 -  - 4 -  - 5 - 


  Dowiedz się więcej
1  Dążenie Kozery do uświadomienia sobie swojej tożsamości
2  Czas i miejsce akcji „Marcina Kozery”
3  Marcin Kozera - plan wydarzeń



Komentarze
artykuł / utwór: Maria Dąbrowska - życiorys







    Tagi: